Patricia

geluk
uit mijn hart

Patricia van Liemt is DJ bij 100%NL. Ze schreef het boek De Lab Baby. Uit Mijn Hart mocht haar een paar vragen stellen.

Patricia van Liemt

‘Het wachten of het gelukt was vond ik het aller heftigst’

Waar gaat je boek De Lab Baby over?

De Lab Baby is een roman over een stel in de dertig die graag kinderen willen, maar waarbij het op natuurlijke wijze niet lukt. Ze stappen de molen in die IVF heet. Daarbij komen er allemaal nieuwe emoties om de hoek kijken.

‘Delen is heel waardevol en er is meer begrip’

Patricia

Wat heeft jouw doen besluiten jouw boek te schrijven?

Schrijven doe ik al lang. Ik schrijf vooral columns, maar dit verhaal wilde ik uitgebreider opschrijven. Ik wilde er geen dagboek van maken, dus heb ik het in een roman gegoten.

Wat was voor jou het heftigste tijdens deze periode ?

De onzekerheid na de terugplaatsing. De hormonen, injecties en ziekenhuis bezoeken nam ik voor lief. Maar dat wachten of het gelukt was……

Heb je er ook iets moois aan overgehouden?

Ja 2 dochters! En relativeren dat sommigen vanzelfsprekendheden niet vanzelfsprekend zijn.

“Vanzelfsprekendheden zijn niet vanzelfsprekend’

Sta je nu anders in het leven dan voor deze periode ?

Zeker. Het was een hele ervaring. Ik ben blij dat ik er open over ben geweest vanaf het begin tegenover mijn familie en vrienden. Delen is heel waardevol en er is meer begrip.

Is het schrijven van dit boek onderdeel van een verwerkingsproces geweest?

Ja, maar dat had ik pas achteraf door. Het schrijven was vaak een herbeleving en zeker de miskramen heb ik een beter plekje kunnen geven door er over te schrijven.

Hoe gaat het nu met je?

Het gaat goed. Ik heb het super druk. Een baan bij 100% NL als side kick van Barry Paf in de ochtendshow. En moeder van twee prachtige dochters Maria & Phaedra. Ik ben gelukkig.

Ik heb gemerkt dat IVF een kwetsbaar onderwerp is om over te praten, maar ook iets is waar heel veel mensen mee te maken krijgen. Daarom besloot ik mijn verhaal op te schrijven in de vorm van een roman. Zonder opsmuk, gewoon zoals het is. Hiermee hoop ik andere stellen met vruchtbaarheidsproblemen een hart onder de riem te kunnen steken! 

Het mooie en herkenbare boek van Patricia van Liemt is o.a. te koop via bol.com en kost € 10,99

Lap baby

Marieke

hartjes uit mijn hart
uit mijn hart

Marieke schrijft in haar blog Babybanjo over haar leven als moeder en over hoe dit leven als moeder is ontstaan.
Uit Mijn Hart mocht haar een paar vragen te stellen.

Marieke

“Dat het nog weleens heel erg lastig kon worden had ik nooit verwacht.”

Je bent moeder van twee geweldige kinderen. Die heb je niet zomaar gekregen. Hoe is jouw weg naar het moederschap gelopen?

Als jong meisje droomde ik er al van om moeder te worden. Ik was zo’n echt poppenmoedertje. Na de middelbare school besloot ik de PABO te doen. Lesgeven aan kinderen leek me erg leuk en als ik dan zelf moeder was had ik lekker altijd vakantie als de kinderen dat hadden. Dat het nog weleens heel erg lastig kon worden had ik nooit verwacht. Noah is er uiteindelijk gekomen na IUI (4 pogingen) en voor Vera hebben we eerst IUI en daarna IVF gedaan. Gelukkig was het met IVF bij de eerste poging meteen raak.

“En wat als het nooit lukt en je geen kinderen zult krijgen?”

Wat was voor jou het heftigste tijdens deze periode?

De zwaarste periode was de tijd voordat ik zwanger raakte van Noah. Het zinnetje ‘en wat als het nooit lukt en je geen kinderen zult krijgen’ spookte regelmatige door mijn hoofd. Dat maakte me heel erg verdrietig. Een leven zonder kinderen kon en wilde ik me niet voorstellen. Nooit zwanger mogen raken en moeder worden… Dat vond ik echt heel erg moeilijk. Toen we voor een tweede kindje gingen wilde ik dit ook heel graag, maar de dankbaarheid overheerste op dat moment. Ik was namelijk al moeder. Vera was echt de kers op de taart.
marieke met baby

Heb je ook mooie herinneringen aan deze tijd?

Wat ik mooi vond was dat we er heel bewust mee bezig waren. Het was ons niet overkomen. We kozen met heel ons hart voor dit kindje waar we zo van droomden. Toen ik dan ook zwanger was kon ik het ook niet geloven. Zo ontzettend gaaf en bijzonder was dat. Een hele intense, spannende en mooie tijd. Achteraf kan ik er positiever op terugkijken dan toen ik bezig was met alle vruchtbaarheidsbehandelingen. Het was vooral heel erg zwaar en emotioneel.

“Ieder dag ben ik dankbaar voor dit geluk.”

Hoe bevalt het leven als moeder?

Nog iedere dag ben ik dankbaar dat ik moeder mocht worden. Dat dit niet vanzelfsprekend is weet ik als geen ander. Ik werd niet makkelijk zwanger en heb twee hele pittige zwangerschappen gehad. Toch zou ik het zo opnieuw doen. Het is geweldig om zoveel liefde te mogen ervaren. Af en toe is het ook weleens zwaar hoor. Gebroken nachten, peuterpuberteit en het herstel van mijn laatste zwangerschap, maar echt, ik zou het voor niets anders willen ruilen.

Waarom denk jij dat fertiliteit nog steeds een taboe onderwerp is?

Toen ik bezig was met fertiliteit voelde ik me heel erg ‘mislukt’. Ik wilde heel graag kinderen krijgen en dat lukte niet. Iets wat heel veel mensen ‘gewoon’ doen, kon mijn lichaam niet zelf voor elkaar krijgen. Dit was iets wat ik heel lastig kon accepteren. Ik schaamde me ervoor en voelde me zwak. Of dit voor meer vrouwen geldt weet ik niet, maar dit heeft mij er bij de start van weerhouden om er open over te zijn. Uiteindelijk besloot ik het wel te delen op mijn blog en kreeg ik zoveel mooie reacties. Het heeft mij geholpen om het te delen. Ik schaam me er niet voor. Mijn kinderen mogen het later ook horen. Ze zijn allebei heel erg gewenst en alle moeite waard geweest. Een heel groot wonder waar ik alleen maar heel dankbaar voor kan zijn.

En … wil je nog iets kwijt?

Dat ik iedereen enorm het geluk gun van een zwangerschap en het krijgen van een kindje. Ook hoop ik dat vrouwen die ook in de medische molen belanden veel steun krijgen vanuit hun omgeving of andere mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Het is lastig voor mensen die het niet hebben meegemaakt om te begrijpen en voelen hoe heftig dit kan zijn. Daarom kan het mooi zijn om bijvoorbeeld op Instagram contact te leggen met andere moeders die bezig zijn met soortgelijke trajecten. Voor al deze mama’s hoop ik dat hun droom ook uit mag komen!
uit mijn hart

Wil je meer lezen over Marieke? Neem dan eens een kijkje op haar blog: Babybanjo.

IZAR

IZAR boek
uit mijn hart

Carlo Groot schreef het aangrijpende boek Izar
Uit Mijn Hart mocht hem een paar vragen stellen.

Carlo Groot

“Ik had op de donkerste momenten in het proces erg de behoefte  aan herkenning”

Kan je in het kort vertellen waar het boek Izar overgaat?

Izar gaat over de periode van acht jaar waarin mijn toenmalige vrouw en ik hebben geprobeerd een kindje te krijgen. Ons dochtertje Izar speelt een centrale rol, maar staat ook symbool voor deze hele reis, als je het zo zou willen noemen.
In bredere zin gaat het boek over de maakbaarheid van het leven. Hoe het in onze moderne maatschappij steeds vaker lijkt alsof met tijd en wetenschap alles mogelijk is, wat natuurlijk niet zo is.
Carlo Groot IZAR

Wat heeft jouw doen besluiten dit boek te schrijven?

Ik ben begonnen met schrijven om de ervaringen uit mijn hoofd te krijgen, ‘een plekje te geven’ zou je kunnen zeggen. En ook omdat ik zelf op de donkerste momenten in het proces erg de behoefte had aan herkenning. Ik hoop dat het boek mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt zich iets minder eenzaam laat voelen. En ik hoop dat mensen die zonder grote problemen kinderen hebben gekregen zich na het lezen van Izar weer even realiseren hoe bijzonder dat is. Maar ik wilde vooral ook een mooi, leesbaar boek schrijven dat een breder publiek raakt en genoeg ruimte voor humor heeft. Ik wilde geen emotionele braakbal produceren.

“Voor veel mannen is het toch nog steeds een taboe.”

Een IVF verhaal vanuit het perspectief van een man roept volgens mij veel positieve reacties op. Hoe heeft men gereageerd op jouw boek?

Ik heb redelijk wat reacties gehad van mannen, maar veel meer van vrouwen. Maar ik denk dat het voor veel mannen toch nog steeds een taboe is en dat vrouwen meer behoefte hebben aan het herkennen of delen van alle emoties die bij een dergelijk traject komen kijken. En inderdaad soms ook beter willen begrijpen hoe mannen dit ervaren.

Wat was voor jou het heftigste tijdens deze periode?

Het heftigste was zonder twijfel het moment dat ons kindje doodgeboren werd en de hele nasleep daarvan. Dat heeft een impact gehad die ik vooraf niet kon bedenken. Tijd heelt alle wonden, maar laat wel lelijke littekens achter.

Sta je nu anders in het leven dan voor deze periode?

Ik geloof niet dat ik een andere kijk op het leven heb gekregen, maar het verschil tussen wel of niet een kind, zorgt er natuurlijk wel voor dat je je leven heel anders gaat invullen.

Heb je er ook iets moois aan overgehouden?

Mooi vind ik een te groot woord, maar het heeft me wel zelf laten ervaren dat je als mens kunt opkrabbelen uit de diepste dalen. Ook al weet je op sommige momenten niet hoe.

 

Hoe gaat het nu met je?

Goed! Inmiddels ligt de hele geschiedenis alweer flink wat jaren achter me, dus het is niet meer iets waar ik dagelijks mee bezig ben. Hoewel dat rond het uitkomen van het boek weer even anders was. ; )

 

izar boek
uit mijn hart

Het prachtige boek Izar is o.a. te koop via bol.com en kost  €9,99

Spuiten en Snikken

uit mijn hart
uit mijn hart

Claudia van Loon schreef het boek Spuiten en Snikken.
Uit Mijn Hart mocht haar een paar vragen stellen.

Claudia van Loon

“Op het moment dat je zwanger bent, schuif je alles wat gebeurd is spreekwoordelijk onder het tapijt.”

Kan je in het kort vertellen waar Spuiten en Snikken overgaat?

Spuiten en Snikken is mijn waargebeurde verhaal; een verhaal over liefde, de man van mijn leven, maar ook over de hindernissen die je tegenkomt in het leven. Sinds 2008 zijn Jan en ik samen. We wisten al heel snel dat we graag papa en mama wilden worden. In 2009 kochten we ons eerste huis en een jaar voelde het zo goed tussen ons, dat Jan me vroeg of ik klaar was voor de grote sprong. Een gezinnetje, samen met hem. Wat we op dat moment nog niet wisten, was dat kinderen krijgen voor ons heel moeilijk zou gaan worden.

In mijn boek lees je al onze ervaringen, mijn diepste gevoelens. De behandelingen, de ziekenhuisbezoeken, de spuiten, de tranen, de puncties. En met name de tegenslagen, teleurstellingen, opmerkingen van andere mensen, de grote leegte, en uiteindelijk ook de belangrijkste beslissing om naar het buitenland te gaan om onze groot droom in vervulling te laten gaan.

uit mijn hart

Wat heeft jouw doen besluiten jouw prachtige boek te schrijven?

Schrijven is mijn grote passie, mijn uitlaatklep. Voor mijn werk schrijf ik veel, maar zo lang ik me kan herinneren heb ik dagboeken, waarin ik opschrijf wat er in me omgaat, hoe ik me voel, wat me bezighoudt. Zo heb ik tijdens het hele ICSI-proces alles opgeschreven in blogs op een zwangerschapsforum, anoniem op dat moment.

Nadat ik begin 2014 mama werd van ons wonder Mila, besloot ik dat ik andere lotgenoten wilde helpen: ik voelde me heel vaak eenzaam en alleen tijdens het proces van vruchtbaarheidsbehandelingen. Onbegrepen, niet gehoord. Terwijl 1 op de 6 stellen te maken krijgt met vruchtbaarheidsproblemen. Er waren dus juist heel veel mensen die in hetzelfde schuitje zaten. Als ik had geweten dat het heel ‘normaal’ was wat al die hormonen met me deden – zowel lichamelijk als mentaal – had ik een bepaalde steun en berusting gehad. Dat wilde ik andere vrouwen ook geven, ik wilde hen laten weten dat ze niet alleen staan. Bovendien wilde ik laten zien dat er grote verschillen zitten in de aanpak van ziekenhuizen, zoals het ziekenhuis in Tilburg en uiteindelijk in Gent, waar ik 2 maal direct zwanger werd na jaren van behandelingen.

‘In mijn boek lees je al onze ervaringen, mijn diepste gevoelens.’

Wat was voor jou het heftigste tijdens deze periode ?

De onzekerheid; als ik in 2010 had gehoord dat ik 10 ICSI-behandelingen moest ondergaan, maar dat het dan alsnog zou lukken, was het gelukt. Dan wist ik dat ik ooit mama zou worden. Nu was die kans heel klein, en met het verliezen van elk klein embryo naam de kans en de hoop voor me af. De wachtweken waren het heftigst – in de weken ervoor spoot ik mezelf vol met hormonen zoals Decapeptyl, Menopur, Gonal F, en nog vele meer, onderging ik follikelmetingen en puncties – op die momenten kon ik alleen maar wachten. Wachten of ons embryo zou blijven zitten in mijn buik.

Het lastige was ook dat wij nooit cryo’s hadden in Nederlandse ziekenhuizen: dat betekende dat ze geen embryo’s konden invriezen en dat na het verliezen van een ‘vers’ embryo, de behandeling meteen afgelopen was. Zoals je weet, krijg je maar 3 pogingen vergoed.

Bij het aanbreken van die laatste poging was ik ook zo bang: bang dat het nooit zou lukken. Dat we nooit een kindje zouden mogen krijgen.

Heb je er ook iets moois aan overgehouden?

Jazeker, ik ben heel dankbaar dat we hebben doorgezet. Dat we naar België zijn gegaan en daar een team van topartsen hebben ontmoet: alles ging daar anders, en ik was direct zwanger! Ik kon het niet geloven: na 3,5 jaar die allereerste positieve zwangerschapstest! We hadden zelfs een cryo dit keer. Toen onze dochter Mila één jaar was besloten we er weer voor te gaan: en wat denk je? Ons enige cryo, ons kleine sterke wonder, bleef zitten! Ik was weer zwanger. Ik ben zo dankbaar voor deze twee prachtige meiden Mila (4) en Luna (2, bijna 3). Wat heb ik er daarnaast aan overgehouden? Een netwerk van lotgenoten die mijn boek hebben gelezen, die ik heb kunnen helpen door te luisteren. En een nog sterkere band met mijn familie en vrienden.

uit mijn hart

Sta je nu anders in het leven dan voor deze periode?

Jazeker, ik besef dat heel veel dingen niet vanzelfsprekend zijn. Ik heb ook geleerd dat veel mensen niet zo tactisch zijn; tijdens mijn behandelingen wisten veel mensen niet dat we bezig waren met ICSI, en toch waren er zoveel mensen die bleven vragen ‘of we onderhand ook geen kindjes zouden willen?’ Dat is zo pijnlijk, ze moesten op dat moment eens weten. Mentaal heb ik het wel zwaar gehad: de behandelingen hebben er erg ingehakt, die angst en onzekerheid waarin we al die jaren hadden verkeerd is letterlijk in mijn lijf gaan zitten.

Op het moment dat je zwanger bent, schuif je alles wat gebeurd is spreekwoordelijk onder het tapijt. Je bent dolgelukkig, je bent immers zwanger! Maar het echte verwerkingsproces schuif je daarmee ook onder de mat, en dat kan nooit. Ooit moet er dat uit. Ik heb vorig jaar dan ook een heftige burn-out gehad, met angstaanvallen, hypeventilatieaanvallen…

Sinds september ben ik met mijn man en kindjes verhuisd naar München, in het zuiden van Duitsland. Ik heb geleerd dat je moet genieten van elke dag, het is heel fijn om nu even weg te zijn uit de drukte van alledag; hier wonen we vlakbij de bergen, in de prachtigste natuur. Een heel mooi avontuur als gezin.

uit mijn hart

De wachtweken waren het heftigst …
Op die momenten kon ik alleen maar wachten.

Is het schrijven van dit boek onderdeel van een verwerkingsproces geweest?

Zeer zeker; ik kon aan mensen in mijn omgeving niet altijd uitleggen hoe heftig het was, wat er in me omging en hoe ik me voelde. Ik kon het wel vertellen, maar had het gevoel dat niemand me écht begreep. Veel mensen wilden me steunen, positief zijn. Als ze dan zeiden: ‘Het komt écht goed, laat het geen obsessie worden’, dan brak dat mijn hart. Er waren ook mensen die het probeerden te bagatelliseren om mij beter te laten voelen: ‘Als je het zo bekijkt, duurt één behandeling maar 2 maanden. Op een mensenleven is dat toch niet zo lang?’ Heel lief bedoeld, maar voor mij duurde een dag een eeuw.

Dat wachten; wachten op ongesteldheid, het teken dat ik een embryo was verloren. Wachten op symptomen, die juist zo vertekend waren door het gebruik van al die hormonen. Het was een rollercoaster, maar het papier was er altijd voor me. Ik kon daar écht kwijt wat ik voelde. In mijn boek heb ik dus ook al die pure emoties beschreven; best eng en spannend om dat uit te geven, want andere mensen zouden het gaan lezen. Maar toch weegt het zwaarder voor me om anderen te helpen, daarom heb ik ervoor gekozen dat dat belangrijker is dan mijn eigen privacy.’

Hoe gaat het nu met je?

Het gaat nu heel goed met me. Ik heb een prachtig gezin, woon in het hart van Europa en ik denk dat ik alles van toen verwerkt heb. Tijdens de burn-out is alle boosheid, onzekerheid en het verdriet verwerkt; dankzij hypnotherapie, voetreflextherapie en andere vormen van hulp sta ik waar ik nu sta. De spanning is uit mijn lijf en ik sta sterker in het leven. Ik geniet elke dag volop van mijn prachtige meisjes. Ik hoop dat mensen open zijn over hun vruchtbaarheidsproblemen; als je open bent, hoor je dat je niet alleen bent.

Dan kun je leren van ervaringen van anderen en weet je dat wat jij doormaakt niet gek is, dat anderen dat ook zo voelen. Dat had mij veel steun gegeven in het proces. Ik kijk met een heel positief gevoel naar de toekomst en wil mensen in een vruchtbaarheidsbehandeling meegeven dat ik met ze meeleef. Volg je gevoel, ook als het gaat om ziekenhuizen. Onze beste beslissing was de verhuizing van Tilburg naar UZ Gent: het kan toeval zijn, maar daar geloof ik niet in. Alles ging anders in België, en na al die jaren was ik meteen zwanger. Lees dus goed en leer van ervaringen lotgenoten!

uit mijn hart
uit mijn hart

Het prachtige boek Spuiten en Snikken is o.a. te koop via bol.com of via claudiavanloon.nl en kost  €18,95