Esther
Ben ik te hebberig?

“Ik wil zo graag dat grote gezin.”

Esther Verhoog (30) is getrouwd met Jeroen en is moeder van Thijmen (4).

“Als meisje droomde ik van een groot gezin aan tafel. Drie kinderen op zijn minst, maar vier of zelfs vijf kon ook. En dus gooide ik al op jonge leeftijd de pilstrip in de prullenbak. Vriendinnen verklaarden me voor gek. Moest ik niet eerst nog genieten met Jeroen? Reizen wellicht? En carrière maken? Maar nee, genieten, reizen, en werken kon ik ook mét kinderen.

Een jaar later lag Thijmen in de wieg. Een geweldig ventje voor wie ik vurig broertjes en zusjes wenste. Vol goede moed gingen we proberen voor een tweede. Nu besefte ik heus dat we de eerste keer in een rap tempo zwanger waren geworden en dat het nu vast niet zo snel zou gaan. Maar dat het zo lang zou duren, had ik ook weer niet verwacht.

Na een jaar zat er nog geen baby in de buik. Na twee jaar evenmin. Artsen staan voor een raadsel en wijten het aan domme pech. Inmiddels zijn we drie jaar en twee IVF pogingen verder. Natuurlijk ben ik zielsgelukkig met ons ieniemini gezin, maar het is niet zoals ik het voor ogen had. Ik wil zo graag dat grote gezin.

Misschien ben ik wel te hebberig…

Familie en vrienden begrijpen me niet. Wat zeur ik nou? Ik heb toch al een kind? Dat onbegrip doet pijn. Mijn verlangen naar een tweede kind is net zo groot als naar een eerste kind. Binnenkort begin ik aan poging drie. Ik ga ervan uit dat driemaal scheepsrecht is. Maar mocht het niet lukken, dan leg ik me erbij neer en ga ik samen met mijn twee schatten het leven léven. Een leven waarbij Thijmen zo vaak en zoveel vrienden mag uitnodigen voor vakanties en etentjes als hij maar wil.”

Is esther te hebberig?

Sabien
3x zwanger van 1 behandeling

paasei

“Eén ei is geen ei, twee ei is een half ei en drie ei is een paasei”

Sabien Henneker (43) is getrouwd met Max en heeft 3 kinderen. Tweeling Marit en Moos (6) en zoon Kees (3)

“Al hebben Max en ik lang geprobeerd om op een natuurlijke manier zwanger te worden, hopeloos waren we niet. Met Max naast me was mijn leven sowieso al compleet. En ik zag het niet zitten om de medische molen in te gaan. Mocht het zo zijn dat kinderen krijgen ons niet gegund was, dan zouden we hoe dan ook andere mooie avonturen gaan beleven. Al zouden die avonturen zonder luiers zijn. Het Volkswagenbusje waar we mee over de wereld wilden crossen, was al zowat gekocht. En toen las ik een artikel over IVF waarin stond dat het effect van de hormonen op mijn lijf mee kon vallen. Ach, dacht ik, wie niet waagt, die niet wint. Ik kan het toch één keer proberen? En ja hoor, die hormonen bleken goed hun best te doen. Met 24 eitjes in mijn buik voelde ik me net een legbatterij. Van die twee dozijn eieren zijn er uiteindelijk 8 goed bevrucht. Een top score, al zeg ik het zelf. Vervolgens werden de beste twee teruggeplaatst en jawel, daar zijn Marit en Moos uit voort gekomen. Een tweeling. Geweldig. Volmaakt gelukkig hingen Max en ik boven hun wiegjes. Wat een bofkonten waren wij.

 

Ons gezin was compleet. Tot het twee jaar later toch begon te kriebelen. Er lagen tenslotte nog zes eskimootjes in de vriezer van het ziekenhuis. Wat zouden we daar mee doen? Ze laten vernietigen, voelde niet goed. Dus ach, waarom zou ik het niet nog eens proberen? Van de zes eskimootjes was er eentje goed ontdooit. En ja, wederom hadden we Bingo, want daar is onze Kees uit voortgekomen. Dat ik uit één IVF behandeling drie koters op de wereld heb kunnen zetten, hoe bizar is dat. Tegelijkertijd besef ik dat ons verhaal jaloersmakend is. Toch wilde ik het delen. Omdat er hoop vanuit gaat en onze successtory bewijst dat wonderen echt de wereld niet uit zijn.”

Jasper
‘Elk nadeel heb z’n voordeel’

jasper de koninguit mijn hart

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’

Jasper (40) heeft een relatie met Ilse

“Het nieuws dat ik Ilse nooit op een natuurlijke manier kinderen zal kunnen geven, sloeg in als een bom. Ik? Zwak zaad? Die had ik niet zien aankomen. Alhoewel Ilse mij nooit dat idee heeft gegeven, heb ik me wel een tijd schuldig gevoeld. En nog steeds doet het mij pijn als ik merk dat ze verdrietig is of als ik haar zie worstelen met injecties. En dus hoor je mij niet klagen als ze geïrriteerd is omdat ik volgens haar te hard het keukenkastje dicht doe. Of als ze voor de zoveelste keer vergeet de auto op slot te doen. Dat ik haar nooit alleen naar het ziekenhuis laat gaan, vind ik niet meer dan logisch. Dit traject doen we samen. Alleen die ene keer, Ilse had een controle, zat ik niet naast haar in de wachtkamer vanwege crisis op mijn werk. Achteraf heeft dit zo moeten zijn.

uit mijn hart

Halverwege die ochtend stuurde Ilse me een berichtje. Ze liet weten dat alle afspraken uitliepen en dat ze al een uur zat te wachten. ‘Wat rot voor je’, appte ik nog, ‘was ik maar bij je, dan was de tijd vast sneller gegaan’. Een reactie bleef uit. Pas ’s avonds zou ik horen waarom. Ilse had zo’n geweldige dag gehad met de vrouw in de wachtkamer die haar een cappuccino had aangeboden. Uitgelaten vertelde ze dat het niet bij die ene cappuccino was gebleven. Dat er ook nog geluncht is. Dat ze snel weer hadden afgesproken. Dat ze elkaar zo goed begrepen. En dat ze door hun tranen heen ook ontzettend hebben gelachen. Inmiddels zijn we, en dat is triest genoeg, twee pogingen verder, maar zoals Johan Cruijff dat ooit zo mooi verwoordde: Elk nadeel heb zijn voordeel. En zo is het maar net. Zonder ICSI had Ilse haar hartsvriendin nooit ontmoet en ik Jochum, Hannekes vriend, wat een verdomd leuke vent is, niet.”

Karlijn
Bijgeloof? Om gek van te worden!

uit mijn hart

‘Geen bijgeloof is ook een geloof’

Karlijn (38) is getrouwd en moeder van zoon Joep (10 maanden)

“Dat ik moeder wilde worden, was zo klaar als een klontje, toch duurde het tot mijn 32e voor ik de pilstrip demonstratief in de prullenbak gooide. Na een jaar intensief en met een glimlach ons best doen, stapten we naar de huisarts. Hij adviseerde manlief boxershorts te dragen, zo kon de boel lekker los in zijn broek hangen, ik kreeg als tip niet met mijn benen over elkaar te zitten. Verder moesten we vooral heerlijk blijven oefenen. Een jaar later zaten we weer bij hem aan het bureau. Zijn wijze raad had ons niet zwanger gemaakt. Onderzoek wees uit dat er geen kink in de kabel was. Het sperma van mijn man zwom als een dolle, ook met mijn eitjes was niets aan de hand. Lekker dan. Wat nu? Omdat IUI ons geen baby bracht, werd het IVF.

uit mijn hart

En toen begon het. Mijn bijgeloof. In die periode kreeg ik van mijn vriendin grappige sokken met honden erop. Bij het aanschouwen van dit vrolijke paar, wist ik, dit worden mijn geluksokken. Vanaf toen ging er geen controle, echo, punctie of terugplaatsing voorbij, zonder dat ze mijn voeten verwarmden. Iets wat ook de dokters opviel trouwens. Helaas, de eerste twee pogingen brachten de sokken geen geluk. Maar ik hield vertrouwen en besloot die zogenaamde held op sokken te blijven, ook bij poging drie. Tot het lot anders bepaalde. Het ziekenhuis belde met de mededeling dat het slim was meteen te komen voor een terugplaatsing omdat de bevruchte eitjes er zo goed uit zagen. Prachtig nieuws natuurlijk, maar we logeerden bij vrienden en er was geen tijd om voordat we in het ziekenhuis moesten zijn, langs huis te rijden voor mijn geluksokken. En daar had ik flink de pee over in. Deze poging zou hem wederom niet gaan worden.

Twee weken later kreeg ik een telefoontje. We waren zwanger. Van Joep. Wat een cadeau. Ik heb de sokken op zijn kamer gelegd. Als een grappige herinnering aan mijn mindfuck. Want hoever was ik heen om te denken dat sokken geluk brengen? Nou ja, mochten we ooit proberen Joep een broertje of zusje te geven, dan laat ik me never nooit meer verleiden tot het dragen van één of ander gelukding.”

Roshan

uit mijn hart

Ook ik spreek uit ervaring om moeder te worden met vele narigheid er om heen. Rond mijn 30ste ben ik begonnen om zwanger te worden toen nog met mijn huidige man. Ziekenhuis in ziekenhuis uit. Alle onderzoeken ondergaan. Vele iui pogingen gedaan totdat er endometriose ontdekt werd. Dat is bindweefsel aan de baarmoeder wat de zwangerschap tegen houdt. Door alle hormonen die ik moest slikken werden er chocolade cysten ontdekt waardoor ik onder het mes moest. Letterijk een keizersnede en 6 wkn plat. Na deze periode hebben zij mij 6 maanden mijn hormonen plat gelegd dmv een injectie elke maand. Afschuwelijke periode en alles en iedereen ging maar door.Ondertussen strandde mijn huwelijk. Geen kind en geen relatie. Totdat ik een nieuwe, lieve, leuke man tegen kwam met 2 kindjes en ik natuurljk een kindje wilde maar iui geen optie meer was alleen nog ivf. Hij stemde in en weer een traject in. En wederom een heftig en zwaar traject. Mijn eitjes waren niet optimaal. Bij de 2e poging…1 goed eitje en ik was zwanger. Het rare was, was ik nou blij, was ik overdonderd, wilde ik dit wel. Alles ging door mijn hoofd. Na 7,5 jaar zwanger. Maar ik groeide erin om blij te zijn maar ook nu ging het niet vlekkeloos.

Zwangerschapssuiker. ‘Spruitje’ groeide niet goed en lag niet goed. 1,5 maand voor de uitgerekende datum opgenomen in het ziekenhuis geen goede doorstroming. Mijn vriend liet het enigszins afweten toen ik daar lag in het ziekenhuis. Maar daar kwam ze in juni. Helaas weer met een keizersnee. Maar oh zo mooi want ik wilde altijd een dochter en dat was gelukt. In het begin vond ik moeder zijn lastig maar alle clichés zijn waar. De onvoorwaardelijke liefde die je terug krijgt. Nu 3,5 jaar later en ontpopt tot een lieve, zorgzame, knappe knuffel kont. Maar helaas heeft mijn relatie het wederom niet gehaald. Wat zeer pijn doet tot op de dag vandaag! Ik sta er alleen voor. Vriend lief gaat door nieuwe liefde met 2 kids.

Het geloof in de mannen is weg maar het geloof om door te zetten om zwanger te worden daar geloof ik in en alles wat je ervoor terug krijgt is te mooi om waar te zijn. Heerlijk om op deze manier mijn verhaal kwijt te kunnen en te hopen dat elke mama op zijn eigen manier er iets uit kan halen!

Liefs Roshan