IZAR

IZAR boek
uit mijn hart

Carlo Groot schreef het aangrijpende boek Izar
Uit Mijn Hart mocht hem een paar vragen stellen.

Carlo Groot

“Ik had op de donkerste momenten in het proces erg de behoefte  aan herkenning”

Kan je in het kort vertellen waar het boek Izar overgaat?

Izar gaat over de periode van acht jaar waarin mijn toenmalige vrouw en ik hebben geprobeerd een kindje te krijgen. Ons dochtertje Izar speelt een centrale rol, maar staat ook symbool voor deze hele reis, als je het zo zou willen noemen.
In bredere zin gaat het boek over de maakbaarheid van het leven. Hoe het in onze moderne maatschappij steeds vaker lijkt alsof met tijd en wetenschap alles mogelijk is, wat natuurlijk niet zo is.
Carlo Groot IZAR

Wat heeft jouw doen besluiten dit boek te schrijven?

Ik ben begonnen met schrijven om de ervaringen uit mijn hoofd te krijgen, ‘een plekje te geven’ zou je kunnen zeggen. En ook omdat ik zelf op de donkerste momenten in het proces erg de behoefte had aan herkenning. Ik hoop dat het boek mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt zich iets minder eenzaam laat voelen. En ik hoop dat mensen die zonder grote problemen kinderen hebben gekregen zich na het lezen van Izar weer even realiseren hoe bijzonder dat is. Maar ik wilde vooral ook een mooi, leesbaar boek schrijven dat een breder publiek raakt en genoeg ruimte voor humor heeft. Ik wilde geen emotionele braakbal produceren.

“Voor veel mannen is het toch nog steeds een taboe.”

Een IVF verhaal vanuit het perspectief van een man roept volgens mij veel positieve reacties op. Hoe heeft men gereageerd op jouw boek?

Ik heb redelijk wat reacties gehad van mannen, maar veel meer van vrouwen. Maar ik denk dat het voor veel mannen toch nog steeds een taboe is en dat vrouwen meer behoefte hebben aan het herkennen of delen van alle emoties die bij een dergelijk traject komen kijken. En inderdaad soms ook beter willen begrijpen hoe mannen dit ervaren.

Wat was voor jou het heftigste tijdens deze periode?

Het heftigste was zonder twijfel het moment dat ons kindje doodgeboren werd en de hele nasleep daarvan. Dat heeft een impact gehad die ik vooraf niet kon bedenken. Tijd heelt alle wonden, maar laat wel lelijke littekens achter.

Sta je nu anders in het leven dan voor deze periode?

Ik geloof niet dat ik een andere kijk op het leven heb gekregen, maar het verschil tussen wel of niet een kind, zorgt er natuurlijk wel voor dat je je leven heel anders gaat invullen.

Heb je er ook iets moois aan overgehouden?

Mooi vind ik een te groot woord, maar het heeft me wel zelf laten ervaren dat je als mens kunt opkrabbelen uit de diepste dalen. Ook al weet je op sommige momenten niet hoe.

 

Hoe gaat het nu met je?

Goed! Inmiddels ligt de hele geschiedenis alweer flink wat jaren achter me, dus het is niet meer iets waar ik dagelijks mee bezig ben. Hoewel dat rond het uitkomen van het boek weer even anders was. ; )

 

izar boek
uit mijn hart

Het prachtige boek Izar is o.a. te koop via bol.com en kost  €9,99

9x Wist je dat

uit mijn hart

9x wist je dat. Dit vind je op internet. Wij vertellen je de waarheid.

Internet: Een pasgeboren meisje over ongeveer 1 miljoen eicellen beschikt. Helaas beginnen ze al van bij de geboorte af te sterven, zodat er tegen de puberteit nog zo’n 400.000 over zijn. Bij de menopauze zijn er nog maar enkele tientallen over.


Uit Mijn Hart: Een pasgeboren meisje over ongeveer 1-2 miljoen eicellen beschikt. Tegen de puberteit zijn er nog zo’n 300.000 van over. Bij de menopauze gaan de laatste eicellen ten gronde.

Internet: Eicellen de grootste cellen uit het menselijk lichaam zijn en daardoor erg gevoelig. Iedere dag sterven er zo’n 30 eicellen af, jaarlijks ongeveer 10.000.


Uit Mijn Hart: Eicellen tot de grootste cellen uit het menselijk lichaam behoren. In de vruchtbare levensfase sterven er iedere (menstruatie)cyclus zo’n 1000 eicellen af.

InternetDe gemiddelde menstruatiecyclus duurt 28 dagen en 50% van de vrouwen een cyclus heeft die 7 dagen of meer afwijkt.


Uit Mijn Hart: De gemiddelde cyclus duurt 28-30 dagen. Dat hiervan 50% afwijkt lijkt me erg veel. Van de 15-20% van de koppels die niet binnen een jaar zwanger is, heeft ongeveer 1/3 van de vrouwen een ovulatie/cyclus probleem. Uiteraard worden er ook vrouwen met een afwijkende cyclus spontaan zwanger, maar ik denk dat 50% echt veel te veel is.

InternetAangezien menstruatiecycli niet even lang zijn en het ovulatie moment dus ook varieert, kan het moeilijk te bepalen zijn wat jouw meest vruchtbare dagen zijn.


Uit Mijn Hart: Dit is per persoon verschillend. Bij een regelmatige cyclus is het redelijk goed in te schatten wanneer de eisprong zal zijn.

InternetTot je 30e heb je maandelijks 20% kans op een zwangerschap.


Uit Mijn Hart: Dat is niet helemaal waar. Op het moment dat je stopt met anticonceptie heb je meer kans per maand, dan bijvoorbeeld een jaar later. De kans op zwangerschap neemt af per maand dat je bezig bent. 85% van de vrouwen wordt zwanger binnen 12 maanden.

InternetBoven de 30 jaar je vruchtbaarheid langzaam vermindert.


Uit Mijn Hart: Boven de 35 jaar vermindert je vruchtbaarheid.

Internet: De kans om zwanger te worden vanaf 35 jaar snel achteruitgaat. Na je veertigste is de kans erg klein.


Uit Mijn Hart  Klopt.

InternetBij IVF en ICSI is de kans op een miskraam 15 – 30%. Dat komt door de hogere gemiddelde leeftijd van de vrouwen.


Uit Mijn Hart: Dit is deels waar. Wat echter ook meespeelt is dat na IVF en ICSI heel vroeg getest wordt of je zwanger bent, waardoor het lijkt alsof er meer vroege zwangerschappen afbreken.

InternetDe leeftijd van de man maakt niets uit. Mannen maken continu vers sperma aan.


Uit Mijn Hart: Mannen maken inderdaad steeds nieuwe zaadcellen aan. Het is echter zo dat leeftijd wel degelijk invloed heeft op de kwaliteit van de zaadcellen.

Spuiten en Snikken

uit mijn hart
uit mijn hart

Claudia van Loon schreef het boek Spuiten en Snikken.
Uit Mijn Hart mocht haar een paar vragen stellen.

Claudia van Loon

“Op het moment dat je zwanger bent, schuif je alles wat gebeurd is spreekwoordelijk onder het tapijt.”

Kan je in het kort vertellen waar Spuiten en Snikken overgaat?

Spuiten en Snikken is mijn waargebeurde verhaal; een verhaal over liefde, de man van mijn leven, maar ook over de hindernissen die je tegenkomt in het leven. Sinds 2008 zijn Jan en ik samen. We wisten al heel snel dat we graag papa en mama wilden worden. In 2009 kochten we ons eerste huis en een jaar voelde het zo goed tussen ons, dat Jan me vroeg of ik klaar was voor de grote sprong. Een gezinnetje, samen met hem. Wat we op dat moment nog niet wisten, was dat kinderen krijgen voor ons heel moeilijk zou gaan worden.

In mijn boek lees je al onze ervaringen, mijn diepste gevoelens. De behandelingen, de ziekenhuisbezoeken, de spuiten, de tranen, de puncties. En met name de tegenslagen, teleurstellingen, opmerkingen van andere mensen, de grote leegte, en uiteindelijk ook de belangrijkste beslissing om naar het buitenland te gaan om onze groot droom in vervulling te laten gaan.

uit mijn hart

Wat heeft jouw doen besluiten jouw prachtige boek te schrijven?

Schrijven is mijn grote passie, mijn uitlaatklep. Voor mijn werk schrijf ik veel, maar zo lang ik me kan herinneren heb ik dagboeken, waarin ik opschrijf wat er in me omgaat, hoe ik me voel, wat me bezighoudt. Zo heb ik tijdens het hele ICSI-proces alles opgeschreven in blogs op een zwangerschapsforum, anoniem op dat moment.

Nadat ik begin 2014 mama werd van ons wonder Mila, besloot ik dat ik andere lotgenoten wilde helpen: ik voelde me heel vaak eenzaam en alleen tijdens het proces van vruchtbaarheidsbehandelingen. Onbegrepen, niet gehoord. Terwijl 1 op de 6 stellen te maken krijgt met vruchtbaarheidsproblemen. Er waren dus juist heel veel mensen die in hetzelfde schuitje zaten. Als ik had geweten dat het heel ‘normaal’ was wat al die hormonen met me deden – zowel lichamelijk als mentaal – had ik een bepaalde steun en berusting gehad. Dat wilde ik andere vrouwen ook geven, ik wilde hen laten weten dat ze niet alleen staan. Bovendien wilde ik laten zien dat er grote verschillen zitten in de aanpak van ziekenhuizen, zoals het ziekenhuis in Tilburg en uiteindelijk in Gent, waar ik 2 maal direct zwanger werd na jaren van behandelingen.

‘In mijn boek lees je al onze ervaringen, mijn diepste gevoelens.’

Wat was voor jou het heftigste tijdens deze periode ?

De onzekerheid; als ik in 2010 had gehoord dat ik 10 ICSI-behandelingen moest ondergaan, maar dat het dan alsnog zou lukken, was het gelukt. Dan wist ik dat ik ooit mama zou worden. Nu was die kans heel klein, en met het verliezen van elk klein embryo naam de kans en de hoop voor me af. De wachtweken waren het heftigst – in de weken ervoor spoot ik mezelf vol met hormonen zoals Decapeptyl, Menopur, Gonal F, en nog vele meer, onderging ik follikelmetingen en puncties – op die momenten kon ik alleen maar wachten. Wachten of ons embryo zou blijven zitten in mijn buik.

Het lastige was ook dat wij nooit cryo’s hadden in Nederlandse ziekenhuizen: dat betekende dat ze geen embryo’s konden invriezen en dat na het verliezen van een ‘vers’ embryo, de behandeling meteen afgelopen was. Zoals je weet, krijg je maar 3 pogingen vergoed.

Bij het aanbreken van die laatste poging was ik ook zo bang: bang dat het nooit zou lukken. Dat we nooit een kindje zouden mogen krijgen.

Heb je er ook iets moois aan overgehouden?

Jazeker, ik ben heel dankbaar dat we hebben doorgezet. Dat we naar België zijn gegaan en daar een team van topartsen hebben ontmoet: alles ging daar anders, en ik was direct zwanger! Ik kon het niet geloven: na 3,5 jaar die allereerste positieve zwangerschapstest! We hadden zelfs een cryo dit keer. Toen onze dochter Mila één jaar was besloten we er weer voor te gaan: en wat denk je? Ons enige cryo, ons kleine sterke wonder, bleef zitten! Ik was weer zwanger. Ik ben zo dankbaar voor deze twee prachtige meiden Mila (4) en Luna (2, bijna 3). Wat heb ik er daarnaast aan overgehouden? Een netwerk van lotgenoten die mijn boek hebben gelezen, die ik heb kunnen helpen door te luisteren. En een nog sterkere band met mijn familie en vrienden.

uit mijn hart

Sta je nu anders in het leven dan voor deze periode?

Jazeker, ik besef dat heel veel dingen niet vanzelfsprekend zijn. Ik heb ook geleerd dat veel mensen niet zo tactisch zijn; tijdens mijn behandelingen wisten veel mensen niet dat we bezig waren met ICSI, en toch waren er zoveel mensen die bleven vragen ‘of we onderhand ook geen kindjes zouden willen?’ Dat is zo pijnlijk, ze moesten op dat moment eens weten. Mentaal heb ik het wel zwaar gehad: de behandelingen hebben er erg ingehakt, die angst en onzekerheid waarin we al die jaren hadden verkeerd is letterlijk in mijn lijf gaan zitten.

Op het moment dat je zwanger bent, schuif je alles wat gebeurd is spreekwoordelijk onder het tapijt. Je bent dolgelukkig, je bent immers zwanger! Maar het echte verwerkingsproces schuif je daarmee ook onder de mat, en dat kan nooit. Ooit moet er dat uit. Ik heb vorig jaar dan ook een heftige burn-out gehad, met angstaanvallen, hypeventilatieaanvallen…

Sinds september ben ik met mijn man en kindjes verhuisd naar München, in het zuiden van Duitsland. Ik heb geleerd dat je moet genieten van elke dag, het is heel fijn om nu even weg te zijn uit de drukte van alledag; hier wonen we vlakbij de bergen, in de prachtigste natuur. Een heel mooi avontuur als gezin.

uit mijn hart

De wachtweken waren het heftigst …
Op die momenten kon ik alleen maar wachten.

Is het schrijven van dit boek onderdeel van een verwerkingsproces geweest?

Zeer zeker; ik kon aan mensen in mijn omgeving niet altijd uitleggen hoe heftig het was, wat er in me omging en hoe ik me voelde. Ik kon het wel vertellen, maar had het gevoel dat niemand me écht begreep. Veel mensen wilden me steunen, positief zijn. Als ze dan zeiden: ‘Het komt écht goed, laat het geen obsessie worden’, dan brak dat mijn hart. Er waren ook mensen die het probeerden te bagatelliseren om mij beter te laten voelen: ‘Als je het zo bekijkt, duurt één behandeling maar 2 maanden. Op een mensenleven is dat toch niet zo lang?’ Heel lief bedoeld, maar voor mij duurde een dag een eeuw.

Dat wachten; wachten op ongesteldheid, het teken dat ik een embryo was verloren. Wachten op symptomen, die juist zo vertekend waren door het gebruik van al die hormonen. Het was een rollercoaster, maar het papier was er altijd voor me. Ik kon daar écht kwijt wat ik voelde. In mijn boek heb ik dus ook al die pure emoties beschreven; best eng en spannend om dat uit te geven, want andere mensen zouden het gaan lezen. Maar toch weegt het zwaarder voor me om anderen te helpen, daarom heb ik ervoor gekozen dat dat belangrijker is dan mijn eigen privacy.’

Hoe gaat het nu met je?

Het gaat nu heel goed met me. Ik heb een prachtig gezin, woon in het hart van Europa en ik denk dat ik alles van toen verwerkt heb. Tijdens de burn-out is alle boosheid, onzekerheid en het verdriet verwerkt; dankzij hypnotherapie, voetreflextherapie en andere vormen van hulp sta ik waar ik nu sta. De spanning is uit mijn lijf en ik sta sterker in het leven. Ik geniet elke dag volop van mijn prachtige meisjes. Ik hoop dat mensen open zijn over hun vruchtbaarheidsproblemen; als je open bent, hoor je dat je niet alleen bent.

Dan kun je leren van ervaringen van anderen en weet je dat wat jij doormaakt niet gek is, dat anderen dat ook zo voelen. Dat had mij veel steun gegeven in het proces. Ik kijk met een heel positief gevoel naar de toekomst en wil mensen in een vruchtbaarheidsbehandeling meegeven dat ik met ze meeleef. Volg je gevoel, ook als het gaat om ziekenhuizen. Onze beste beslissing was de verhuizing van Tilburg naar UZ Gent: het kan toeval zijn, maar daar geloof ik niet in. Alles ging anders in België, en na al die jaren was ik meteen zwanger. Lees dus goed en leer van ervaringen lotgenoten!

uit mijn hart
uit mijn hart

Het prachtige boek Spuiten en Snikken is o.a. te koop via bol.com of via claudiavanloon.nl en kost  €18,95

Sabien
3x zwanger van 1 behandeling

paasei

“Eén ei is geen ei, twee ei is een half ei en drie ei is een paasei”

Sabien Henneker (43) is getrouwd met Max en heeft 3 kinderen. Tweeling Marit en Moos (6) en zoon Kees (3)

“Al hebben Max en ik lang geprobeerd om op een natuurlijke manier zwanger te worden, hopeloos waren we niet. Met Max naast me was mijn leven sowieso al compleet. En ik zag het niet zitten om de medische molen in te gaan. Mocht het zo zijn dat kinderen krijgen ons niet gegund was, dan zouden we hoe dan ook andere mooie avonturen gaan beleven. Al zouden die avonturen zonder luiers zijn. Het Volkswagenbusje waar we mee over de wereld wilden crossen, was al zowat gekocht. En toen las ik een artikel over IVF waarin stond dat het effect van de hormonen op mijn lijf mee kon vallen. Ach, dacht ik, wie niet waagt, die niet wint. Ik kan het toch één keer proberen? En ja hoor, die hormonen bleken goed hun best te doen. Met 24 eitjes in mijn buik voelde ik me net een legbatterij. Van die twee dozijn eieren zijn er uiteindelijk 8 goed bevrucht. Een top score, al zeg ik het zelf. Vervolgens werden de beste twee teruggeplaatst en jawel, daar zijn Marit en Moos uit voort gekomen. Een tweeling. Geweldig. Volmaakt gelukkig hingen Max en ik boven hun wiegjes. Wat een bofkonten waren wij.

 

Ons gezin was compleet. Tot het twee jaar later toch begon te kriebelen. Er lagen tenslotte nog zes eskimootjes in de vriezer van het ziekenhuis. Wat zouden we daar mee doen? Ze laten vernietigen, voelde niet goed. Dus ach, waarom zou ik het niet nog eens proberen? Van de zes eskimootjes was er eentje goed ontdooit. En ja, wederom hadden we Bingo, want daar is onze Kees uit voortgekomen. Dat ik uit één IVF behandeling drie koters op de wereld heb kunnen zetten, hoe bizar is dat. Tegelijkertijd besef ik dat ons verhaal jaloersmakend is. Toch wilde ik het delen. Omdat er hoop vanuit gaat en onze successtory bewijst dat wonderen echt de wereld niet uit zijn.”