Magali

Magali

Wij geven niet op!

uit mijn hart

Augustus 2016: mijn man en ik stappen in het huwelijksbootje. Eind december 2016 verhuisden we naar onze droomwoning. We hebben beiden een stabiele baan, allebei een auto. Ons leven liep perfect, we voelden ons klaar voor de volgende stap. Begin 2017 stopte ik met de pil. Mijn menstruaties bleven uit, maar de testen bleven wit. Ik ging naar de gynaecologe. De follikels in mijn eierstokken zagen er uit als een kralenketting en na bloedonderzoek bleek ik niet te ovuleren. Diagnose: PCOS. Mijn man zijn zaadkwaliteit bleek ook onder de norm te zijn. Onze kans op een natuurlijke zwangerschap was nihil. Ach wat een tegenslag allemaal! Met angst voor de toekomst begonnen we enkele cyclussen later met IUI.

Bij IUI 2 was het ‘al’ raak. We waren zo enorm gelukkig, ik was zwanger! Maar dan, met 5 weken en 4 dagen, droomde ik dat we een miskraam zouden krijgen. Het was die dag Halloween. Een beetje bezorgd ging ik die ochtend nog bloedprikken. ’s Avonds telefoon van de huisarts: het zag er slecht uit. HCG was aan het dalen. Onze wereld stortte in. De dag daarna kwam de miskraam.

magali verhaal uit mijn hart

De 4 IUI pogingen die daar op volgden waren allemaal zonder succes. We begonnen met ICSI in de zomer van 2018. Ondanks 4 follikels op de echo gaf de punctie bij ICSI 1 ons maar één eicel, en geen terugplaatsing. ICSI 2 hetzelfde verhaal en opnieuw één eicel, wel terugplaatsing maar niet zwanger. Ik krijg de stempel “low responder”: ik reageer niet goed op de medicatie.
Intussen zijn we bijna eind 2018. Volgende cyclus gaan we starten met ICSI 3 in een ander ziekenhuis met het hoogste medicatie schema. 

We hopen zó hard dat al die moeite ons een wonderkindje loont, een klein ukje dat lijkt op mij en mijn man. Onze kinderwens houdt ons in de ban, maar we geven niet op tot we op een dag ons wondertje mogen verwelkomen.

Wij houden ons traject voor de buitenwereld geheim. We doen dit omdat we niet te vaak geconfronteerd willen worden met té veel vragen over hoe ons traject verloopt en of we al zwanger zijn. We kiezen liever zelf met wie we het daar over hebben, en deze mensen weten intussen ook al wat ze wel en niet mogen vragen. Ook vooroordelen over IVF schrikken ons af: sommige mensen vinden dat het tegen de natuur is, of dat je maar moet adopteren als je zelf geen kindjes kunt krijgen. Iemand die IUI of IVF doet, doet dat omdat het op natuurlijke wijze zo goed als nooit zal lukken, en omdat ze dolgraag een kindje willen. We zouden niets liever willen dan natuurlijk zwanger worden. Het zou ons zoveel leed, stress en geld uitsparen. Maar iemand die vruchtbaar is, weet vaak niet hoe het voelt voor ons en wat we allemaal moeten doorstaan in zo’n traject. En daarom houden we het geheim.

Als iemand ons vraagt wanneer de kindjes komen, zeggen we vaak “ach we zijn nog jong hoor, we hebben nog tijd”. Ook al willen we NU een kindje. We hebben gewoon geen zin in vragen die de maanden daarop kunnen komen. Zoals “ben je al zwanger?”, of “ben je nog steeds niet zwanger? Je weet toch hoe dat moet he?”. We willen niet dat mensen verwachtingen gaan krijgen van ons. Daarom zeggen we vaak, ” we hebben nog tijd”. En meestal zeggen ze dan “je hebt gelijk, nog tijd zat”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *