De serie

uit mijn hart
Hier Beryl van Praag nog even.

Je hebt onder ‘Wie zijn wij’ mijn verhaal al kunnen lezen. En dus weet je ook dat ik een dagboek heb bijgehouden tijdens mijn IVF periode. Maar wat je nog niet wist, is dat ik al een tijd rondliep met het idee mijn dagboek te verfilmen. Op welke manier dan ook. En deze droom lijkt nu misschien werkelijkheid te worden. Maar daar is een leerzaam proces aan vooraf gegaan.

Zo begon ik met een filmscenario met als titel, en dat zal je niet verbazen, ‘UIT MIJN HART’. Maar omdat het wachten op reacties en goedkeuringen van filmfondsen mij veel te lang duurde, kreeg ik een beter plan.


En dat was een dramaserie op dit platform en op Facebook. Acht Afleveringen van acht minuten. Die acht staat trouwens niet op zichzelf. Het staat voor mijn acht IVF pogingen. Maar het staat ook voor een lemniscaat. Voor het oneindige.

Afijn, iedereen was enthousiast over dit idee. Het was nog nooit eerder gedaan. Maar ja… mocht ik denken dat het wachten op filmfondsen lang duurde, sponsoren over de streep trekken voor een online serie is nog vele malen moeizamer.

En dus zijn mijn plannen weer gewijzigd. Ik hoop nu op een volwaardige dramaserie UIT MIJN HART op televisie. De acteurs staan paraat, de locaties zijn geregeld en de camera’s liggen op de accu. Maar we zijn er nog niet…Zodra ik meer weet, laat ik het weten.

Als je maar wel belooft dat zodra UIT MIJN HART op tv of online te zien is, je wel gaat kijken!

Jasper
‘Elk nadeel heb z’n voordeel’

jasper de koninguit mijn hart

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’

Jasper (40) heeft een relatie met Ilse

“Het nieuws dat ik Ilse nooit op een natuurlijke manier kinderen zal kunnen geven, sloeg in als een bom. Ik? Zwak zaad? Die had ik niet zien aankomen. Alhoewel Ilse mij nooit dat idee heeft gegeven, heb ik me wel een tijd schuldig gevoeld. En nog steeds doet het mij pijn als ik merk dat ze verdrietig is of als ik haar zie worstelen met injecties. En dus hoor je mij niet klagen als ze geïrriteerd is omdat ik volgens haar te hard het keukenkastje dicht doe. Of als ze voor de zoveelste keer vergeet de auto op slot te doen. Dat ik haar nooit alleen naar het ziekenhuis laat gaan, vind ik niet meer dan logisch. Dit traject doen we samen. Alleen die ene keer, Ilse had een controle, zat ik niet naast haar in de wachtkamer vanwege crisis op mijn werk. Achteraf heeft dit zo moeten zijn.

uit mijn hart

Halverwege die ochtend stuurde Ilse me een berichtje. Ze liet weten dat alle afspraken uitliepen en dat ze al een uur zat te wachten. ‘Wat rot voor je’, appte ik nog, ‘was ik maar bij je, dan was de tijd vast sneller gegaan’. Een reactie bleef uit. Pas ’s avonds zou ik horen waarom. Ilse had zo’n geweldige dag gehad met de vrouw in de wachtkamer die haar een cappuccino had aangeboden. Uitgelaten vertelde ze dat het niet bij die ene cappuccino was gebleven. Dat er ook nog geluncht is. Dat ze snel weer hadden afgesproken. Dat ze elkaar zo goed begrepen. En dat ze door hun tranen heen ook ontzettend hebben gelachen. Inmiddels zijn we, en dat is triest genoeg, twee pogingen verder, maar zoals Johan Cruijff dat ooit zo mooi verwoordde: Elk nadeel heb zijn voordeel. En zo is het maar net. Zonder ICSI had Ilse haar hartsvriendin nooit ontmoet en ik Jochum, Hannekes vriend, wat een verdomd leuke vent is, niet.”

Karlijn
Bijgeloof? Om gek van te worden!

uit mijn hart

‘Geen bijgeloof is ook een geloof’

Karlijn (38) is getrouwd en moeder van zoon Joep (10 maanden)

“Dat ik moeder wilde worden, was zo klaar als een klontje, toch duurde het tot mijn 32e voor ik de pilstrip demonstratief in de prullenbak gooide. Na een jaar intensief en met een glimlach ons best doen, stapten we naar de huisarts. Hij adviseerde manlief boxershorts te dragen, zo kon de boel lekker los in zijn broek hangen, ik kreeg als tip niet met mijn benen over elkaar te zitten. Verder moesten we vooral heerlijk blijven oefenen. Een jaar later zaten we weer bij hem aan het bureau. Zijn wijze raad had ons niet zwanger gemaakt. Onderzoek wees uit dat er geen kink in de kabel was. Het sperma van mijn man zwom als een dolle, ook met mijn eitjes was niets aan de hand. Lekker dan. Wat nu? Omdat IUI ons geen baby bracht, werd het IVF.

uit mijn hart

En toen begon het. Mijn bijgeloof. In die periode kreeg ik van mijn vriendin grappige sokken met honden erop. Bij het aanschouwen van dit vrolijke paar, wist ik, dit worden mijn geluksokken. Vanaf toen ging er geen controle, echo, punctie of terugplaatsing voorbij, zonder dat ze mijn voeten verwarmden. Iets wat ook de dokters opviel trouwens. Helaas, de eerste twee pogingen brachten de sokken geen geluk. Maar ik hield vertrouwen en besloot die zogenaamde held op sokken te blijven, ook bij poging drie. Tot het lot anders bepaalde. Het ziekenhuis belde met de mededeling dat het slim was meteen te komen voor een terugplaatsing omdat de bevruchte eitjes er zo goed uit zagen. Prachtig nieuws natuurlijk, maar we logeerden bij vrienden en er was geen tijd om voordat we in het ziekenhuis moesten zijn, langs huis te rijden voor mijn geluksokken. En daar had ik flink de pee over in. Deze poging zou hem wederom niet gaan worden.

Twee weken later kreeg ik een telefoontje. We waren zwanger. Van Joep. Wat een cadeau. Ik heb de sokken op zijn kamer gelegd. Als een grappige herinnering aan mijn mindfuck. Want hoever was ik heen om te denken dat sokken geluk brengen? Nou ja, mochten we ooit proberen Joep een broertje of zusje te geven, dan laat ik me never nooit meer verleiden tot het dragen van één of ander gelukding.”