Manon

Manon

uit mijn hart

Als klein meisje wist ik al dat ik moeder wilde worden. Overal waar kleine kinderen waren was ik te vinden. Dat ik in de kinderopvang ging werken was dan ook niet zo gek. In 2008 leer ik mijn vriend kennen. Een van mijn eerste vragen was: Wil je kinderen, want anders konden we meteen stoppen met daten. Ondanks dat hij nog jong was (17) zei hij ja. Op dat moment was ik 19. Het liefst wilde ik voor mijn 25ste moeder worden maar mijn vriend studeerde nog en wou eerst alles goed geregeld hebben. Toen hij afstudeerde en een baan vond en we begin 2014 een huis kochten waren we er helemaal klaar voor! Wat was het spannend. De eerste paar maanden denk je nog zou wel heel snel zijn nu als het raak is.

Maar na een halfjaar word ik ongeduldig. Elke maand weer niet. Begin 2015 besluiten we naar de huisarts te gaan. We worden direct doorverwezen en onderzocht. Nare onderzoeken. Maar er wordt niks gevonden en het zou gewoon moeten kunnen. Maar waarom lukt het dan niet? Ik ga clomid gebruiken. Ik ben erg gevoelig voor hormonen, ben daarom ook al heel lang met de pil gestopt al voor dat we er voor gingen, en voel me dan ook helemaal niet lekker maar alles voor onze wens. De eitjes groeien elke keer goed maar toch word ik elke keer weer ongesteld. Wat is het frustrerend en wat ben ik elke keer weer verdrietig. Dat jong moeder worden kon ik wel op mijn buik schrijven. De opmerking die ik dan kreeg van mensen als verteld dat het niet lukt, ach jullie zijn nog jong kon ik dan ook zo boos om worden. Van mijn verjaardag kon ik niet meer genieten. Weer een jaar ouder. Ondertussen maken we mooie reisjes om afleiding te hebben. Het reizen is mijn therapie geweest in die moeilijke jaren. Even lekker weg. In oktober van dat jaar starten we met iui. Ik ga mezelf spuiten en vind dit onwijs moeilijk. Ik heb angst voor spuiten maar toch doe ik het weer. Maar elke keer als de ongesteldheid weer komt zie ik al weer tegen het spuiten op. We nemen een pauze. Even niks meer aan mijn lijf. Ondertussen worden er veel mensen om mij heen wel zwanger maar we houden de moet er in! Als dat jaar borstkanker bij mijn zus wordt geconstateerd zit ik een paar weken later naast haar tijdens een punctie om eicellen in te vriezen voor ze aan de chemo gaat. Op dat moment denk ik alleen maar lig ik hier over een tijdje ook? Wil ik dat, kan ik dat? Ga ik al mijn grenzen over. JA! Ik deed het wel. Mijn grootste wens was moeder worden. Na een tijdje starten we weer met de iui behandelingen. Dit keer alleen met clomid. Alle 6 pogingen mislukken en we worden door gestuurd naar Nijmegen voor ivf. Daar lag ik. Na een aantal weken spuiten was het tijd voor de punctie. Wat was dit een hel voor mij. Ik was zo ontzettend bang en daardoor deed het zo’n pijn. Ze hebben uiteindelijk maar 1 eierstok aan kunnen prikken. 4 eitjes waarvan 3 bevrucht. 1 verse wordt terug geplaatst. Wat voelt dat bijzonder. Ik voel me vol en zwanger! Een echo foto mee waar het stipje op te zien is. 2 weken later word ik ongesteld! BAM!! Alsof je benen worden afgehakt. Huilend vraag ik me af waarom lukt het nou niet. We boeken een vakantie en gaan even ons hoofd leeg maken. De kerstdagen volgen, en elk jaar met kerst hoop ik dat er het jaar erop een kindje van ons bij aan tafel zit. Op 5 januari 2017 krijg ik een cryo terug geplaatst. Ik had hier totaal geen goed gevoel bij en was dan ook al snel bezig met de volgende ronde. We hadden hierna nog 1 cryo en dan zou een volgende punctie moeten. Wil ik dit nog? Of gaan we andere mogelijkheden uitzoeken. Het is zo frustrerend dat je niet weet waarom het niet lukt? Wat doe ik fout? Ik zei wel eens laat ze dan maar gewoon zeggen, het gaat nooit lukken. Dan wist ik waar ik aan toe was.

Op 13 januari ben ik bij mijn ouders en die vragen hoe ik me voel. Nee hoor dit is weer niet gelukt. Ik voel me niet anders als anders. Op naar de volgende poging zei ik nog. Op 18 januari mocht ik eigenlijk testen maar 14 januari zei ik tegen mijn vriend. Ik doe even een test dan is het gewoon klaar en kan ik stoppen met mijn medicijnen. Die 14 januari, mijn vriend had zijn lenzen nog niet in en was nog half aan het slapen, ik plas over het staafje en binnen een paar sec zie ik al 2 streepjes! Wat!!!? Ik zie toch echt 2 streepjes hoor ik mezelf nog zeggen. Mijn vriend snapt er helemaal niks van, wat was ik eigenlijk aan het doen!? Maar ze staan er!! 2 streepjes. Blij en gespannen omhelzen we elkaar. Nog niet helemaal aan het beseffen wat er aan de hand is. Die week doe ik ong. 25 testen en maak ik een afspraak voor de eerste echo. Die weken leken nog langer te duren dan de wachtweken voor het ongesteld worden. Maar ik ben kotsmisselijk dus dat is een goed teken. Met 7 weken zien wij een prachtig hartje kloppen. Ons kindje, ons diepvrieskindje!!! Wij worden Papa en Mama.
Op 24 september beval ik van een kern gezonde zoon. Net voor mijn 29ste verjaardag. Niet zoals ik 10 jaar geleden had verwacht.. dan zou ik er al wel 3 hebben dacht ik gemakkelijk. Zo makkelijk was het dus niet. Maar dit prachtige kereltje maakte mij Mama! Mijn grootste droom.

Dat onze roze (blauwe) wolk na 4 weken een donder wolk werd door de diagnose kanker bij mijn vader en zijn snelle overlijden binnen 2 weken na dit gehoord te hebben voelde als een straf. Jij wilde zo graag een kindje, dan ruil je je vader er maar voor in. Maar zo is het niet. Door mijn zoon kan ik dit verdriet aan. Voor hem moet ik opstaan en van hem geniet ik intens!
Maar het is genieten met de handrem erop. Wat was mijn vader trots toen hij zijn kleinzoon voor het eerst in zijn armen had.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *